09-07-06

Een klein beetje respect !

Vorige zondag lagen we nog even uit te puffen  na het optreden van Robert Plant op de wei van Werchter toen plots m’n gsm twee maal piepte.

Nieuw bericht ontvangen: ‘LINDA VAN DE FRITUUR IS DOOD! -afzender…’.

Van een ‘short message’ gesproken! Geschreven met de fijngevoeligheid van een uitgelaten olifant midden in een porseleinwinkel!

 

Linda was samen met haar man, broer en schoonzus de uitbaatster van de frituur waar we regelmatig aan het einde van de werkweek het weekendgevoel gaan aanwakkeren door het afhalen van een frietje. Ongeveer een jaar geleden had Linda haar pijn gedaan, en moest op onderzoek gaan om te zien of er niks ernstig beschadigd was, maar wat ze daar toen toevallig ontdekten zag er niet zo goed uit.

 

Zondag 2 juli 2006, ongeveer een jaar later, rond 7u00 heeft Linda haar strijd verloren.

 

Gisteren was de uitvaartdienst in een véél te kleine kerk, zoals ze altijd zijn voor zo’n gelegenheden.

Ik kwam een kwartiertje voor aanvang aan en stelde me diskreet bij de groep mensen die door de deuropening de dienst wilden volgen.

 

Een kerkgebouw maakt, ondanks het feit dat ik overtuigd vrijzinnig ben, toch altijd een bijzondere indruk op mij. Het is altijd een moment van bezinning als ik er een binnen ga, en zal ze bij gelegenheid op reis altijd even bezoeken.

 

Wat mij altijd stoort bij een uitvaartdienst is de aanwezigheid van mensen die blijkbaar enkel en alleen naar de dienst gaan om hun visitekaartje in het mandje de dumpen, hun kop duidelijk eens willen tonen aan de nabestaanden, en een bidprentje willen bemachtigen als bewijs om thuis aan te tonen dat ze effectief naar de offerande geweest zijn, terwijl ze veel liever de ganse tijd in het café recht tegenover de kerk hadden blijven zitten .

Gisteren was het weer zo ver. Eerst hoorde ik er net achter mij een paar staan fezelen. De ene herkende ik aan zijn taalgebruik als zijnde de man die bij ons in het dorp al sinds mensenheugenis rond gaat met de schaal in de wekelijkse mis. Om de twee drie zinnen hoor je hem een ‘godverdomme’, ‘mille dzieë’ of  ‘smeerlap’ gebruiken. Ik weet niet hoe het komt, maar plots schoten de woorden “Zo koopt-ie z'n ziel weer terug - en z’n fatsoen” uit het lied ‘Malle Babbe” door m’n hoofd. Meteen moest ik ook denken dat de woorden “En jij moet achteraan in het donker ergens staan zoals het hoort” misschien wel van toepassing waren op mezelf als ‘heidense ketter’!

Naargelang de dienst vorderde, de tijd verstreek en het dichter bij de offerande kwam werd het groepje aangedikt, werd er niet meer gefezeld, maar sprak men al gewoon luidop, ja… werd er zelfs al eens gelachen om een of andere grap! Uiteindelijk was er zelfs iemand die geen gelijk haalde in het gesprek en spontaan zijn stem begon te verheffen! Na een ‘ssst…’ van de menigte was het weer even stil.

Toen ik achter me keek zag ik dat het allemaal mensen waren van die generatie die ons vroeger als kind met opengesperde ogen vies aankeken in de mis, en ons zo het zwijgen oplegden als het ons weer eens te lang begon te duren, en we ons begonnen te vervelen op onze stoel.

 

Hebben die mensen nu werkelijk geen klein beetje respect voor de mens die daar vooraan in die kist ligt, of voor de in diepe droefenis rouwende familie er rond?

 

Als ze een uitvaartdienst zien als een gezellige reünie van oude bekenden, waarom leggen ze zichzelf de discipline niet op om op afstand hun praatje te doen? Ze kunnen toch het portaal van de kerk in het oog houden! En als de eerste mensen na de offerande beginnen buiten te komen hebben ze nog ruimschoots de tijd om hun gesprek af te ronden en in stilte de rij te volgen!

 

Ik begrijp het niet!

Is een half uurtje stilte en respect bij een allerlaatste groet nu echt te veel gevraagd?

 

Gelovigen… bij sommigen heb ik altijd al mijn vragen gehad!

 

Grtjs,

midnight sun.

08:49 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-11-05

Who made who?

Vandaag even nagedacht bij een uitspraak van Goedele Liekens tijdens Brussel Midi op Stu Bru.

"Heeft God de mens geschapen, of is het de mens die God geschapen heeft?"
 
Grtjs,
midnight sun.

02:04 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-10-05

Schrijffouten

Heb je dit ook soms, dat je een tekst aan het schrijven bent, en je twijfelt over de schrijfwijze van een woord? Over sommige woorden twijfel ik al mijn hele leven lang, en zal ik het vermoedelijk nooit leren. Het is zelfs zo dat ik soms een compleet andere zin bouw met dezelfde betekenis, om toch maar het gebruik van dat ene woord te omzeilen.

Ook kan het soms zijn dat ik een tekst schrijf, en hem drie tot vier keer aandachtig herlees, om er zeker van te zijn dat ik geen schrijffouten gemaakt heb, en als ik dan twee dagen later die tekst opnieuw lees valt er mij toch nog een kanjer van een fout op, bijvoorbeeld in een bepaald woord een letter vergeten.

Nu heb ik daar een eenvoudig trucje op gevonden. De teksten op deze blog, of teksten die ik soms post op een forum, schrijf ik eerst altijd in een “Word document”. Automatisch worden de woorden die niet juist gespeld zijn, waar er een letter in ontbreekt of er iets mis mee is in het rood onderlijnd. Als je dan even rechts klikt in het woord, krijg je een lijstje met suggesties waaruit je kan kiezen. Let wel op! Controle op vervoegingen werkt niet altijd, omdat dit systeem elke juiste schrijfwijze van een woord aanvaardt, en geen rekening houdt met de zinsbouw.

 

Als je tekst af is, zoals hier nu, “selecteer” ik hem, “kopieer” hem, en ga ik hem “plakken” waar hij moet komen.

 

Wie niet sterk is moet… of nee, wie niet slim is…

 

Grtjs,

midnight sun.

14:08 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-10-05

't Herbegint

’t Herbegint was de titel van een toneelstuk dat we speelden in 1993 met de plaatselijke toneelkring. Het was een stuk eigenhandig geschreven door onze voorzitter. Een zeer wijs man die door zijn dagelijkse bezigheden en contacten met de mensen kan teren op een ongelooflijke wetenschap en mensenkennis.

Kort samengevat ging het stuk erover dat de dement wordende grootmoeder op een gegeven ogenblik zo ver afgetakeld is dat ze op dezelfde golflengte gesprekken voert met de kleindochter, een puberende tiener, over hun liefjes en verliefdheden.

 

Eén zin uit dit toneelstuk is mij altijd bijgebleven, en haal ik nog regelmatig op, telkens ik, of iemand uit mijn omgeving een tegenslag te verwerken heeft.

Hij kwam uit een dialoog tussen de grootmoeder en de grootvader, een rol gespeeld door een man die de gave bezit iedereen tot rust te brengen door zijn rustgevend gedrag en zijn altijd even kalme uitstraling. In die bewuste dialoog kwam het erop neer dat de grootmoeder in één van haar zeldzaam wordende heldere momenten beseft dat er iets héél erg gebeurd is, ik weet niet juist meer wat, maar wat ik mij nog heel levendig herinner is dat de grootvader haar, even kalm en relativerend als altijd antwoordde  “Ja ja, dat is ’t leven moeder… altijd herbeginnen.”.

 

Als ik weer eens een tegenslag te verwerken heb, en ik alles in gedachten al enkele keren helemaal doorgenomen heb, kan ik plots op een punt komen dat ik weer de stem van die grootvaderfiguur hoor zeggen “Dat is ’t leven moeder… altijd herbeginnen.”. Dan weet ik dat dit het moment is om de tegenslag achter me te laten, en er opnieuw tegenaan te gaan. Dan vind ik eigenaardig genoeg opnieuw de moed om de tegenslag te relatieveren en opnieuw vooruit tegen het leven aan te kijken.

 

Zo was ik zes jaar geleden op één mei met de oudste dochter, toen twaalf jaar, op de terugweg naar huis van een schoenenwinkel. Ze was me bezig één van haar problemen aan het vertellen, waarschijnlijk één of andere pesterij op school of zo, zo juist weet ik het niet meer, toen ik haar aankeek en zei “Dat is ’t leven moeder… altijd herbeginnen”. Ze keek mij verbaasd en niet begrijpend aan, en ik vertelde haar waar het vandaan kwam, en hoe ze deze zin kon gebruiken om telkens na een tegenslag in je leven er weer positief tegenaan te kijken. Ze keek me aan, en ik zag in haar blik dat ze mij begreep, en ik haar iets waardevols had bijgebracht.

Als ik ongeveer een uur thuis was ging de telefoon, het was mijn stiefmoeder, in paniek, of ik direct kon komen kijken, dat er waarschijnlijk weer iets was met mijn vaders hart. Met een rotvaart ben ik er naartoe gescheurd, maar helaas… het was te laat.

’s Anderdaags zaten we samen aan tafel, en na een gemeenschappelijke snotterbui keek ik haar aan zei “Weet je nog kind, wat ik je gisteren verteld heb, een uur voor pépé gestorven is…”

 

Denk eraan… dat is ’t leven… altijd herbeginnen!

 

Grtjs,

midnight sun.

00:04 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-10-05

Geheim

Een geheim.

Eén van de moeilijkste dingen in het leven van de mens is het opgescheept zitten met een geheim!

Je hebt mensen van het type “Zeg, ik moet u eens iets zeggen, maar je mag het niet verder vertellen!”, daar spreken we hier niet over, want meestal krijg je uit die personen hun vriendenkring binnen de kortste keer langs alle kanten de vraag “heeft hij/zij het jou ook verteld?”. Als iemand mij deze vraag stelt weet ik al dat dit de laatste persoon is om een geheim mee te delen! Maar je hebt ook mensen die na lang wikken en wegen de stap zetten om hun geheim, dat ze niet langer meer voor zichzelf alleen kunnen houden met je te delen.

 

Het bewaren van een geheim is dus één van de moeilijkste dingen, maar je kan het aanleren. Daar ik nooit verslaafd geweest ben aan enige vorm van genotsmiddel en ik dus niet weet wat het is steeds neen te moeten zeggen tegen de verleiding van tabak, alcohol, of laat staan drugs, alhoewel… ik op tijd en stond toch een hoge nood voel aan een goeie vrijpartij! Zou dit dan toch onder de noemer verslavingen vallen? Of is het gewoon een essentiële levensbehoefte? Elke vorm van verslaving aan genotsmiddelen is me dus vreemd, maar ik kan me inbeelden dat het bewaren van een geheim, al dan niet het jouwe als dat van iemand die het je toevertrouwd heeft, het zelfde effect zal hebben als afkicken. Men moet telkens als men de drang voelt het met iemand te delen kunnen zeggen “neen ik doe het niet”. Want wat je werkelijk doet is een ander opzadelen met iets waar jij niet de kracht toe gehad hebt er aan te weerstaan, en je van hem of haar wèl verwacht die kracht op te brengen!

 

Ik herinner me nog toen ik 10 – 11 jaar was, en mijn vader en oudere broer op zondag na het middageten bij het opsteken van hun sigaretje mij soms pushten met de woorden “Allee kleinen, hier neem er ook eentje”. Dom hé! Maar het was toen, en ik denk ook vandaag nog, eenmaal stoer om met een sigaret tussen de vingers te lopen. Ik weet nog dat ik toen op die leeftijd al héél bewust beslist heb nooit te zullen toegeven aan de verleiding van het roken. Onbewust heb ik dus voor mezelf het zwakke imago van de niet roker omgebogen naar het stoere imago van de jongere die tot vervelens toe blijft weigeren mee te doen met het rokend gezelschap door er ook eentje op te steken. Later toen vele van mijn vrienden beseften dat ze een straatje in gesukkeld waren waar ze wel uit zouden willen, maar het hen niet meer lukte, begon ik stilaan de bewondering van derden te voelen.

 

Nu vind ik dat men bij het leren bewaren van een geheim dit op dezelfde manier kan toepassen. Het gevoel van de kick die men krijgt bij het vertellen van iets waarmee men een ander choqueert, wat het gevoel van een geheim vertellen in wezen toch is, ombuigen naar de kick van het eergevoel die je krijgt bij het weten van zoveel geheimen, zowel eigen als gedeelde geheimen die je toevertrouwd werden door iemand die je in vertrouwen genomen heeft, en zijn diepste ziele roerselen met je deelt.

Ik kan het je verzekeren dat je een hele andere kijk krijgt op de wereld. Want eenmaal je omgeving weet dat je iemand bent die men een geheim kan toevertrouwen dan kom je zoveel dingen over de mensen te weten, dat je bijna bij het aanhoren van de dagelijkse roddels steeds meer gaat denken “Mensen toch! Wat zijn jullie kortzichtig, moesten jullie weten hoe de vork werkelijk in de steel zit!!!” Als je dan op bijeenkomsten bent van een groep mensen, is het alsof je de oppervlakkige gesprekken van op een hoger gelegen niveau aanschouwt, want je weet dat die persoon, die met die staat te praten, in werkelijkheid opvallend onopvallend enkel oog heeft voor die andere persoon, waarvan jij misschien de enige in het gezelschap bent die weet heeft van de werkelijke situatie.

Na een tijdje is het alsof mensen waarmee je voor het eerst praat het aanvoelen dat ze jou iets kunnen toevertrouwen, dat ze hun hart eens kunnen luchten bij jou. Zo heb ik bijvoorbeeld al een levensverhaal gehoord van iemand waarbij ik amper twee dagen aan het werk geweest ben. Die man zat met een ongelofelijk geheim en zei me letterlijk “Nu ga ik je iets vertellen, maar ik verwacht dat je het nooit tegen iemand door verteld, ik voel dat ik het bij jou kwijt kan”. Ik heb naar die mens geluisterd, heb er tot nu toe nog met niemand over gepraat, en heb zelfs die mens sedert dien nooit terug gezien.

Maar ik weet zeker dat ik door naar deze mens te luisteren, en hem mijn vertrouwen te schenken, ik een daad gedaan heb waar ik nu nog steeds fier over ben. Ook al kan ik mijn fierheid hierover met niemand delen!!!

 

Grtjs,

midnight sun

21:24 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-10-05

In-A-Gadda-Da-Vida

Door een vakbondsactie zijn onze programma’s…, U kan luisteren naar een vervangprogramma.

Gisteren was het weer zover, bij de Franstalige zender ‘Classic 21” toch.

De zender waarnaar ik genoodzaakt was te luisteren tijdens mijn werkzaamheden, wegens geen ontvangst van Nederlandstalige zenders in hartje Luik.

Al bij al tof, zo’n dagje non-stop muziek, vooral dat ik nog eens mogen genieten heb van de integrale versie van het nummer  “In-A-Gadda-Da-Vida” van de groep Iron Butterfly.

 

In-A-Gadda-Da-Vida, honey,

don't you know that I love you?

In-A-Gadda-Da-Vida, baby,

don't you know that I'll always be true?

 

Oh, won't you come with me

and take my hand?

 

Oh, won't you come with me

and walk this land?

 

Please take my hand!

 

 

Zo weinig tekst, en toch meer dan 20 minuten fantastische muziek.

Dus ondanks alle problemen op de wegen, leve de vakbondsacties! … Sorry.

 

Grtjs,

Midnight sun.

16:06 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-10-05

 Godsdienst

Vandaag hoorde ik een opmerkelijke uitspraak van Nigel Williams op Radio 1 die mij deed nadenken.

Het gesprek ging over humor en godsdienst, en het feit dat het in bepaalde landen zou verboden worden voor cabaretiers om nog humor op het podium te brengen over religie.

Nigel deed de opmerkelijke uitspraak dat men met humor over religie niet lacht met God, maar met de mens! De mens die er steeds van uit gaat dat zijn geloof het enige ‘ware geloof’ is. En dat de rest van de wereld, die op hun beurt ook overtuigd zijn dat het hunne het enige ware is, het bij het verkeerde eind heeft.

Mijn conclusie, mocht iedereen hem vanaf morgen eens met zijn eigen, al dan niet gelovige overtuiging bezig houden, en niet telkens weer een ander trachten te overtuigen, hoeveel oorlogen, terroristische aanslagen, en vooral onschuldige doden zouden er niet verdwijnen uit het nieuws?

 

Grtjs,

midnight sun.

18:31 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-10-05

 Mijn Willy

Ik krijg mijn twijfels over mijn Willy!

Neen, niet mijn losse medewerker daar onderaan maar Willy de zeventiger en immer vrijgezel gebleven buurman van de werf waar ik momenteel aan het werk ben. Twee weken geleden leerde ik hem kennen. Ik zat zoals gewoonlijk s’middags mijn boterhammen te eten in mijn bestelwagen met een boek in de hand, ditmaal “Filosofie Voor Dummies”. Ik had het gekocht, met een bon uit de krant, omdat ik wel eens wat meer wilde vernemen over filosofie. Ik was dus verdiept in een citaat van Plato toen hij plots zijn hoofd door het open raam binnenstak en zei “Ahaa!!! De innerlijke mens aan’t versterken! Zowel lichamelijk als geestelijk zie ik! En wat lees je, als ik zo nieuwsgierig mag zijn?” Hij viel haast achterover toen ik hem de titel voorlas. Ik zag hem denken “een bouwvakker die een boek leest onder de middag, en dan nog zó iets, in plaats van één of ander roddelblaadje!’ Hij was meteen vol enthousiasme! Hij zelf had zijn leven lang gestudeerd en zodanig veel interesse voor leerstof getoond dat hij nu in de herfst van zijn leven nog steeds vrijgezel was.

Na wat heen en weer gepraat over onze interesses, en over mijn kinderen, en dat de oudste net haar eerste dag “Hoge School Ergotherapie” achter de rug had zei hij me dat ik zijn alter ego was, sindsdien noem ik hem dus “Mijn Willy”. Hij beloofde mij een systeempje te bezorgen om op een efficiënte manier leerstof samen te vatten en zo makkelijker te studeren.

Het is een bestaand systeem dat hij aangepast en nog verbeterd heeft zei hij. Maar je hebt er een rol behangpapier voor nodig, zodat je op de achterzijde alles onder elkaar kan noteren, en het blad bovenaan kan oprollen en onderaan kan afrollen zonder dat je bladen hoeft om te slaan.

We zijn nu twee weken verder, en iedere middag is hij mij komen begroeten, en zegt hij mij drukdoende dat hij er over aan het denken is hoe hij het moet formuleren. Hij heeft mij ondertussen ook al twee titels gegeven van pocket boekjes “Het in kaart brengen van leerstof” en “Het systematiseren van leerstof”. Ze zijn zeker al twintig jaar oud, maar ze zijn zeer interessant om te lezen zegt hij. Ik heb er al zitten op Googlen, ook op de uitgeverij “aula/spectrum”, en ben zaterdag bij ‘De Slegte” binnen gesprongen, maar nergens is er iets over te vinden. Gisteren heb ik hem een rol behangpapier meegebracht, want hij was alsmaar bezig dat hij er nog ergens om moest in de stad.

Vandaag heb ik hem niet gezien. Is hij nu drukdoende zijn systeem aan’t uitwerken op de rol behang, of laat hij het helemaal afweten?

Ik ben benieuwd hoe het met mijn Willy is.

Ik krijg twijfels over mijn Willy!

 

Grtjs,

midnight sun.

09:06 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

01-10-05

Wie ben ik?

Hallo!

 

Misschien eerst even voorstellen wie er achter deze blog zit.

 

Wel ik ben een menselijk exemplaar van het mannelijke geslacht, geboren in 1965.

 

Als tiener heb ik de technische school doorlopen, ben ik mijn moeder verloren, heb ik mijn vrouw leren kennen, ben ik gehuwd, en beginnen werken. Eerst een periode bij een uitbener-uitbuiter, dan in een Zweedse autofabriek, in Gent wel te verstaan!

 

Als twintiger ben ik vader geworden van twee prachtdochters en ben ik zelfstandige geworden in de bouwsector.

 

Als dertiger heb ik mijn dochters zien opgroeien tot twee verstandige tieners, maar heb ik ook moeten afscheid nemen van mijn vader. Ondertussen hebben we hard gewerkt voor ons appeltje voor de dorst in de vorm van opeengestapelde bakstenen, en ons vakantieverblijf op wielen.

 

Als veertiger hoop ik snel door de zure appel heen te zijn, en altijd een beetje meer te kunnen genieten van onze vrije tijd en ons vakantieverblijfje.

 

 

Dit leven van mooie en droevige gebeurtenissen vol raadsels en vragen zetten mij dikwijls aan tot het analyseren van het verleden, het denken over het heden en het plannen van de toekomst.

 

Pas na mijn schooltijd is mijn gulzigheid naar kennis de kop komen opsteken. Kennis in de brede zin van het woord, die ik op alle mogelijke wijzen tracht te vergaren. Onder andere door het luisteren naar interessante radioprogramma’s tijdens het werk, Googlen op sleutelwoorden, lezen van boeken over uiteenlopende zaken en luisteren naar mensen die iets te vertellen hebben, maar ook trachten een luisterend oor te zijn voor mensen die enkel eens hun verhaal kwijt willen, en hen trachten mijn persoonlijke levenservaringen mee te geven, in de hoop dat ze er iets kunnen mee doen.

 

Voor de rest ben ik verdorie geen saaie piet! Ik tracht te genieten van elk vrij moment en de goede en mooie dingen des levens.

 

Mijn hobby's zijn: reizen, muziek, boeken, de toneelvereniging, lekker tafelen met mensen die mij liggen en daarna afsluiten met een stevige espresso en een goeie Whisky bij een gezellige babbel!

 

Grtjs,

midnight sun.

00:55 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-09-05

Mijn leidraad

Doe nooit een ander aan wat je niet graag hebt dat ze jou aandoen, ... zei m'n moeder ooit!

Grtjs!

midnight sun.

03:32 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |