11-10-05

't Herbegint

’t Herbegint was de titel van een toneelstuk dat we speelden in 1993 met de plaatselijke toneelkring. Het was een stuk eigenhandig geschreven door onze voorzitter. Een zeer wijs man die door zijn dagelijkse bezigheden en contacten met de mensen kan teren op een ongelooflijke wetenschap en mensenkennis.

Kort samengevat ging het stuk erover dat de dement wordende grootmoeder op een gegeven ogenblik zo ver afgetakeld is dat ze op dezelfde golflengte gesprekken voert met de kleindochter, een puberende tiener, over hun liefjes en verliefdheden.

 

Eén zin uit dit toneelstuk is mij altijd bijgebleven, en haal ik nog regelmatig op, telkens ik, of iemand uit mijn omgeving een tegenslag te verwerken heeft.

Hij kwam uit een dialoog tussen de grootmoeder en de grootvader, een rol gespeeld door een man die de gave bezit iedereen tot rust te brengen door zijn rustgevend gedrag en zijn altijd even kalme uitstraling. In die bewuste dialoog kwam het erop neer dat de grootmoeder in één van haar zeldzaam wordende heldere momenten beseft dat er iets héél erg gebeurd is, ik weet niet juist meer wat, maar wat ik mij nog heel levendig herinner is dat de grootvader haar, even kalm en relativerend als altijd antwoordde  “Ja ja, dat is ’t leven moeder… altijd herbeginnen.”.

 

Als ik weer eens een tegenslag te verwerken heb, en ik alles in gedachten al enkele keren helemaal doorgenomen heb, kan ik plots op een punt komen dat ik weer de stem van die grootvaderfiguur hoor zeggen “Dat is ’t leven moeder… altijd herbeginnen.”. Dan weet ik dat dit het moment is om de tegenslag achter me te laten, en er opnieuw tegenaan te gaan. Dan vind ik eigenaardig genoeg opnieuw de moed om de tegenslag te relatieveren en opnieuw vooruit tegen het leven aan te kijken.

 

Zo was ik zes jaar geleden op één mei met de oudste dochter, toen twaalf jaar, op de terugweg naar huis van een schoenenwinkel. Ze was me bezig één van haar problemen aan het vertellen, waarschijnlijk één of andere pesterij op school of zo, zo juist weet ik het niet meer, toen ik haar aankeek en zei “Dat is ’t leven moeder… altijd herbeginnen”. Ze keek mij verbaasd en niet begrijpend aan, en ik vertelde haar waar het vandaan kwam, en hoe ze deze zin kon gebruiken om telkens na een tegenslag in je leven er weer positief tegenaan te kijken. Ze keek me aan, en ik zag in haar blik dat ze mij begreep, en ik haar iets waardevols had bijgebracht.

Als ik ongeveer een uur thuis was ging de telefoon, het was mijn stiefmoeder, in paniek, of ik direct kon komen kijken, dat er waarschijnlijk weer iets was met mijn vaders hart. Met een rotvaart ben ik er naartoe gescheurd, maar helaas… het was te laat.

’s Anderdaags zaten we samen aan tafel, en na een gemeenschappelijke snotterbui keek ik haar aan zei “Weet je nog kind, wat ik je gisteren verteld heb, een uur voor pépé gestorven is…”

 

Denk eraan… dat is ’t leven… altijd herbeginnen!

 

Grtjs,

midnight sun.

00:04 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

bedankt voor je bezoekje, en catch de knuffels da kan zo een deugd doen... Vrouwke 1 heeft een knuffeloorlog geopend, daar doe ik heel graag aan mee. Ben je klaar? We starten: hahaha :D knufffffStoel vast houden!!!! En stevig ook hoor!!! Want hier komen ze!!! *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* *KNUFF* Je bent net geknuffeld !! Helemaal, en er is geen ontsnappen aan deze keer !!! Dit is een start van een totale *KNUFFEL* oorlog! Dus knuffel iedereen die je kent !!! Knuffel je vrienden, je vijanden, iedereen!!! Een knuffel, zo klein, en de betekenis zo groot. Het kan een lach op iemands gezicht toveren. Dus laten we eens knuffelen op zijn tijd !!! Iedereen heeft wel eens een knuffel nodig, ook ik..!!! Als je deze mededeling krijgt, breng het verder naar tenminste 10 blogvrienden, inclusief de persoon van wie je het gekregen hebt. Verder wens ik je een fijne knuffeldag.. Zit je nog???
Nog een prettige avond.
Groetjes :-)
LaSonrisa

Gepost door: LaSonrisa | 17-10-05

Knap gezegd en helaas waar, het leven is een aaneenschakeling van vallen en opstaan. De truc is te leren uit het vallen zodat je steeds minder valt en verder kan. Optimisten kennen die truc en kunnen makkelijk de dingen loslaten zodat ze er niet meer over vallen. 't leven is inderdaad vaak herbeginnen en het is maar goed ook te weten dat je elke dag opnieuw kunt beginnen en het verleden kunt en soms ook moet lossen. Het is nu eenmaal zo...
Greetz
LaSonrisa
Leuke blog trouwens!

Gepost door: LaSonrisa | 17-10-05

De commentaren zijn gesloten.