09-07-06

Een klein beetje respect !

Vorige zondag lagen we nog even uit te puffen  na het optreden van Robert Plant op de wei van Werchter toen plots m’n gsm twee maal piepte.

Nieuw bericht ontvangen: ‘LINDA VAN DE FRITUUR IS DOOD! -afzender…’.

Van een ‘short message’ gesproken! Geschreven met de fijngevoeligheid van een uitgelaten olifant midden in een porseleinwinkel!

 

Linda was samen met haar man, broer en schoonzus de uitbaatster van de frituur waar we regelmatig aan het einde van de werkweek het weekendgevoel gaan aanwakkeren door het afhalen van een frietje. Ongeveer een jaar geleden had Linda haar pijn gedaan, en moest op onderzoek gaan om te zien of er niks ernstig beschadigd was, maar wat ze daar toen toevallig ontdekten zag er niet zo goed uit.

 

Zondag 2 juli 2006, ongeveer een jaar later, rond 7u00 heeft Linda haar strijd verloren.

 

Gisteren was de uitvaartdienst in een véél te kleine kerk, zoals ze altijd zijn voor zo’n gelegenheden.

Ik kwam een kwartiertje voor aanvang aan en stelde me diskreet bij de groep mensen die door de deuropening de dienst wilden volgen.

 

Een kerkgebouw maakt, ondanks het feit dat ik overtuigd vrijzinnig ben, toch altijd een bijzondere indruk op mij. Het is altijd een moment van bezinning als ik er een binnen ga, en zal ze bij gelegenheid op reis altijd even bezoeken.

 

Wat mij altijd stoort bij een uitvaartdienst is de aanwezigheid van mensen die blijkbaar enkel en alleen naar de dienst gaan om hun visitekaartje in het mandje de dumpen, hun kop duidelijk eens willen tonen aan de nabestaanden, en een bidprentje willen bemachtigen als bewijs om thuis aan te tonen dat ze effectief naar de offerande geweest zijn, terwijl ze veel liever de ganse tijd in het café recht tegenover de kerk hadden blijven zitten .

Gisteren was het weer zo ver. Eerst hoorde ik er net achter mij een paar staan fezelen. De ene herkende ik aan zijn taalgebruik als zijnde de man die bij ons in het dorp al sinds mensenheugenis rond gaat met de schaal in de wekelijkse mis. Om de twee drie zinnen hoor je hem een ‘godverdomme’, ‘mille dzieë’ of  ‘smeerlap’ gebruiken. Ik weet niet hoe het komt, maar plots schoten de woorden “Zo koopt-ie z'n ziel weer terug - en z’n fatsoen” uit het lied ‘Malle Babbe” door m’n hoofd. Meteen moest ik ook denken dat de woorden “En jij moet achteraan in het donker ergens staan zoals het hoort” misschien wel van toepassing waren op mezelf als ‘heidense ketter’!

Naargelang de dienst vorderde, de tijd verstreek en het dichter bij de offerande kwam werd het groepje aangedikt, werd er niet meer gefezeld, maar sprak men al gewoon luidop, ja… werd er zelfs al eens gelachen om een of andere grap! Uiteindelijk was er zelfs iemand die geen gelijk haalde in het gesprek en spontaan zijn stem begon te verheffen! Na een ‘ssst…’ van de menigte was het weer even stil.

Toen ik achter me keek zag ik dat het allemaal mensen waren van die generatie die ons vroeger als kind met opengesperde ogen vies aankeken in de mis, en ons zo het zwijgen oplegden als het ons weer eens te lang begon te duren, en we ons begonnen te vervelen op onze stoel.

 

Hebben die mensen nu werkelijk geen klein beetje respect voor de mens die daar vooraan in die kist ligt, of voor de in diepe droefenis rouwende familie er rond?

 

Als ze een uitvaartdienst zien als een gezellige reünie van oude bekenden, waarom leggen ze zichzelf de discipline niet op om op afstand hun praatje te doen? Ze kunnen toch het portaal van de kerk in het oog houden! En als de eerste mensen na de offerande beginnen buiten te komen hebben ze nog ruimschoots de tijd om hun gesprek af te ronden en in stilte de rij te volgen!

 

Ik begrijp het niet!

Is een half uurtje stilte en respect bij een allerlaatste groet nu echt te veel gevraagd?

 

Gelovigen… bij sommigen heb ik altijd al mijn vragen gehad!

 

Grtjs,

midnight sun.

08:49 Gepost door Midnight Sun | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hallo, bedankt voor het bezoekje aan mijn blog. De meeste foto's op mijn blog zijn gemaakt met een Canon Ixus 450 en sinds kort met een Lumix DMC-TZ5. Handig dat je die dingetjes zo in je jaszak kunt stoppen - zo kan ik ze altijd meenemen. Groetjes!

Gepost door: Paule | 27-05-09

De commentaren zijn gesloten.